14 Sıradan Bir Hayat - 36. Bölüm (Final)

Çocuklara o kadar kızmıştım ki sinirden oturdum yerde köpürüyordum. Hiçbir şekilde sözümü dinlememeleri kendimi önemsiz hissetmeme neden oluyordu. Sanki onların iyiliğini istemiyormuşum onların zarar görmeleri umurumda değilmiş gibi davranıyorlardı. Bu kalbimi kırıyordu. Tek destekleri sanki babalarıydı ve bende bu evde yaşayan herhangi biriydim.

“Anne, su içebilil miyim?”

‘r’ harfini bazen ‘y’ olarak bazen de ‘l’ olarak telaffuz eden benim küçük oğlum gelip düşüncelerimi dağıtmasa sinirimden ağlayacaktım.

Derin bir nefes alıp oturduğum masadan kalktım ve biricik babasının biricik oğluna aldığı Caillou’lu cam bardağa su doldurup Anthony’ye verdim. Sırıtarak bana bakarken küçücük eliyle bardağı aldı ve suyundan bir yudum içip bardağı geri uzattı. Bir yudum su! Odadan çıkmak için bahanesi…

5 Sıradan Bir Hayat - 35. Bölüm

İki gece uykusuzluğun ardından bu gece deliksiz uyumanın verdiği uyuşuklukla açtım gözlerimi. Emily’nin hastalığı yüzünden onunla beraber biz de iki gece boyunca uykusuz kalmıştık. Her ne kadar benden çok Brandon ilgilenmiş olsa da kızımın durumuna karşı olan merakım ve içimdeki endişe ile bende onlarla ayakta kalmıştım. Brandon’ın, ilerleyen hamileliğim dolayısıyla benim de rahatsızlanacağımdan korkması kızıyla tek başına ilgilenmesine ve beni hep uzak tutmaya çalışmasına neden olmuştu.

Kabul etmek zorundaydım ki sekiz aylık hamile karnımla kızımla eskisi gibi ilgilenemiyordum ve çoğunlukla Brandon ilgileniyordu ama yine de kızımdı ve onun için sonuna kadar endişelenme hakkım vardı.  Tanrı’ya şükür ki geçici bir hastalıktı da kalıcı bir hastalık değildi zaten çok önemli bir sorun yoktu ve bünyesi güçlüydü ki çabucak atlattı. Gerçi o antibiyotikleri ben içseydim bende atlatırdım ama yine de iyileşiyor olması daha önemliydi benim için. Kızım vücuduna o kadar antibiyotik de girmesi hiç hoşuma gitmemişti ama yapacak bir şey de yoktu biliyordum.

6 Sıradan Bir Hayat - 34. Bölüm

Hastanede vakit geçirmenin ne kadar zor olduğunu yeni fark ediyordum. Aslında beklemek zordu, zamanın geçtiğini fark etmez, durduğunu hissederdiniz; ama bazen de zamanın geçtiğini fark ederdiniz ama bu zamanının yavaş ilerlediğini düşünürdünüz. Zamanın durduğu anları Brandon’ın odaya çıkarılıp kendine gelince geride bırakmıştım ama Brandon’ın etrafına bakındığını, ağrıları olsa da gülümseyebildiğini, bazen konuştuğunu duymak zamanın ilerlediğini hissedip de yavaşlığından bıkmasına eş değerdi.

Şimdi hastaneye ilk geldiğim anı düşünüyorum da… Nasıl dayandım bilmiyorum. Yüzünün yaralı, her tarafında kablolarla ve bembeyaz bir tenle görmek… Nasıl dayanmıştım…

Düşüncelerim Brandon’ın en kötü anlarına kayarken bakışlarımı ona odaklamıştım. Şimdi daha iyi görünüyordu. Evet, yüzünün kenarlarında hala morluklar vardı ve belki kolunda da hala serum kablosu vardı ve ayağı da alçıdaydı ama iyiydi! Bunu biliyordum ve bu bana yetiyordu! İyiydi! Ötesi yoktu bunun. Yaşayacaktı. Benimle ve bebeğimizle kalacaktı! Bu yeterliydi benim için.

11 Sıradan Bir Hayat - 33. Bölüm

Günlerimin nasıl geçtiğinin farkında değildim ama rutin bir şekilde ilerlediği de değişmez bir gerçekti. Sadece Brandon’la geçirdiğimiz hafta sonları eğlenceli ve yaşamaya değer görünüyordu. Garip bir şekilde gelecek hafta sonu içinde heyecanlanıyordum.

Brandon’la geçirdiğimiz bir haftalık tatilin üzerinden bir ay geçmişti ve bu bir ay içinde ya o benim yanıma gelmişti ya da ben onun yanına gitmiştim. Oraya gittiğimde evimizde kalmak bile içimi ısıtıyor ve buraya gelince garip bir boşluk hissediyordum. Brandon buradayken de buradaki dairemin havası değişiyor daha çok bir yuva gibi oluyordu. Ama o gittiğinde de kasvetli bir hava kaplıyordu içeriyi.

Derin bir iç çektim ve elimi karnımın üzerinde birleştirip camdan New York’un görünüşüne baktım. Buradaki işlerimin bir an önce bitmesini ve Brandon’ın yanına evime dönmeyi deli gibi istiyordum. Buna rağmen Brandon’ın bir parçasının benimle olduğunu bilmekte ayrı bir cesaret veriyordu ayakta durabilmeme…

7 Sıradan Bir Hayat - 32. Bölüm

Hafiften titremeyle gözlerimi araladım. Brandon’a biraz daha sokuldum ısınabilmek için. Brandon ise hafifçe yerinde kıpırdanarak bana daha sıkı bir şekilde sarıldı. Derin bir nefes aldım ve Brandon’ın kollarında ona doğru döndüm ve başımı göğsüne doğru yasladım. Şömineden gelen odunların yanma seslerini duyuyordum. Neden bu kadar üşümeye başlamıştım bilmiyorum.

“Oda havalandı camı kapatalım Bayan Veldone kıpırdanmaya başladı. Üşüdü sanırım. Hadi uyandırmayalım. Bay Veldone sonra bize kızabilir,” diye bir sesle gözlerimi iyice açtım. Başımı hafifçe kaldırıp Brandon’ın göğsünü görüş alanımdan çekerek arkasına baktığımda iki tane çalışan kadın gördüm. Biri camın kenarında duruyordu biri ise elinde bir iki odunla kapıya yönelmişti.

“Bay Veldone asla çalışanlara kızmaz. O çok naziktir, ama peki, tamam haklısın üşümeleri ve hasta olmalarını istemeyiz,” diyerek camı kapattı ve kapıya doğru ilerlemeye başladı. Başımı tekrardan Brandon’ın göğsüne yaslayarak ona sokuldum. Gözlerimi kapatıp tekrar uykuya dalmayı deneyecektim ki son bir kes duyduğum ses iyice uykumu açtı.

“Gerçekten çok romantik bir adam… Bayan Veldone çok şanslı.”

6 Sıradan Bir Hayat - 31. Bölüm

ASHLEY

Sabah gözlerimi açtığımda gece yaşananların rüya olmadığını fark ettim. Gerçekten Brandon benim odamdaydı ve ben onun kollarında, yatakta çıplak bir şekilde yatıyordum. Gülümseyerek daha da sokuldum ona. Uzun zamandır bu şekilde rahat ve huzurlu uyumamıştım, ama Brandon benim aksime hiç rahat değilmiş gibi yerinde kıpırdanıp bana doğru yan döndü ve beni o şekilde kollarına aldı, bu şekilde ben pek rahat değildim, ama yine de Brandon’ın rahatını bozmak istemedim.

Bir süre öyle yattıktan sonra gözlerim kapanmaya başladı. Gece uyumamam şimdi tamamen uykuya muhtaç bırakmıştı beni. Derin bir nefes alarak sır üstü yattım ve bu hareketimin sonucunda Brandon’ın rahatını bozmuş olduğumu daha sonradan fark ettim. Başımı çevirip uykulu gözlerle baktığımda Brandon homurdanıp boş kalan kollarını bana doğru gelerek belime doladı. Hatta biraz daha bana sokuldu ve kolunu sıkarak beni kendine çekip başını omzumla boynum arasına koydu. Dudaklarını boynuma sürttü.

Uykulu bir sesle fısıldadı. “Sevgilim? Ashley?”

“Uyu aşkım… Henüz erken…”

Derin bir nefes aldığını duydum ve ardından bir şeyler mırıldandığını ama gözlerim kapanmıştı, ne dediğini anladım ne de kıpırdanmalarına anlam verebildim.

6 Sıradan Bir Hayat - 30. Bölüm

(ASHLEY)

Her geçen günde kendimi daha iyi hissediyordum. Daha toparlanmış, acılara bir set örülmüş hissediyordum. Olayları geride bırakmış, bunlarla yaşamaya alışmıştım. Geceleri yatağa yalnız girmeye, sabahları yatakta yalnız uyanmaya, ruhumdaki soğukluğa ve arkadaşlarımla kalabalık olan hayatımda yalnız olmaya alışmıştım. 

Holdingdeki konumuma alışmıştım her ne kadar zorlanmış olsam da. Bir şekilde işleri yönetmeyi öğrenmiştim. İlerleyişini, anlaşmaları ve nelere göre üretim yapıldığını… Bu benim inanılmaz derece aklımı kurcalıyor, düşünmemi engelliyordu. Sanki Marcus’da bunu biliyormuş gibi bana daha fazla çalışmamı sağlayacak işler veriyordu. Bundan şikayetçi değildim! Olamazdım da bu en çok istediğim şeydi. 

Geriye dönüp baktığımda onca güzel günün ardından bunların yaşanıyor olması o kadar acıydı ki… Onca özlem, aşk, tutku… Sanki hepsi hayalmiş gibi geliyordu. Hepsi o kadar uzaktı ki… Tekrarı olmayacak kadar uzak, yeniden yaşanmayacak kadar imkânsızdı benim için artık. Hiçbir şekilde hayatıma yeni birinin girmeyeceğini biliyordum. Aslında bildiğim şey girmeyeceği değil benim girmesine izin vermeyeceğimdi..

16 Sıradan Bir Hayat - 29. Bölüm

(ASHLEY)

Yatak odasında gözlerimi kapıya dikmiş bakıyordum sadece. Söylediğim sözler beynimde yankılanıyordu. Brandon’ın sözleri gibi… O anı tekrardan yaşıyormuşum gibiydi. İki gün geçmişti ve bu iki gün boyunca Brandon benimle konuşmaya çalışmamıştı ve başka bir odada yatmaya başlamıştı. Onu kırdığımı biliyordum, bunun farkındaydım. Söylediği sözleri kalbime bıçak gibi saplanmıştı. İçimde hiçbir ışık bırakmadan tamamen karanlığa gömmüştü sözleriyle beni. Hayır! O değil… Ben sebep olmuştum.

Gece karanlığına gözlerimi dikmiştim ve hiç uykuya dalmadan gün aydınlanana kadar boş boş bakınmıştım karanlığa… Odanın aydınlandığında bile içimde hiçbir ışık belirtisi olmamıştı. İşte bu tam anlamıyla sondu! Benim sonum!

Kapı çalınıp açılmasıyla bakışlarımı kapıya çevirdim. Brandon kapıda duruyordu. Hep göründüğünden daha kötü görünüyordu. Onunda hiç uyumadığı belli oluyordu. Yorgunluğu, uykusuzluğunu duruşu ve ifadesiyle belli ederken acısını da gözleri belli ediyordu. Bana baktı incelercesine. Bakışlarında anlam veremediğim bir sertlik vardı, istemsiz bakışlarımı kaçırdım ve yatakta doğruldum.

11 Sıradan Bir Hayat - 28. Bölüm

(BRANDON)

‘Mahkemede görüşürüz’sözleriyle gözlerimi açtım. Yine aynı şey… derin derin nefesler aldım. Bir gecede kaç defa aynı şekilde uyanabilirdi bir insan… Ben uyanıyordum, kaçıncı kezdi bilmiyorum.

Ashley gittiğinden beri sözleri kulaklarımda yankılanıyordu. Nasıl olmuştu da böyle bir hataya düşebilmiştim. Lanet olsun niye hiçbir şeyi hatırlamıyordum o geceye dair.

Yatakta yan döndüm ve Ashley’in yastığını alıp kollarımla sardım. Yastığına sinen kokuyu içime çektim. ‘Benim hissettirdiklerimi mi hissettirdi? Yoksa çok daha iyi miydi?’ Sesi tekrardan beynimde yankılanmaya başladı. Her sözü kalbime bıçak gibi saplanıyordu. ‘Bu kadar mı bir kadına ihtiyacın vardı? Bu kadar mıydı bana olan sadakatin. Beni hiç mi sevmedin de bana dokunamadığında başka kadınlara gittin.’ Hayır demek istemiştim o an… Sadece sen bana bunları hissettirebilirsin demek, neden böyle bir şey yaptım bilmiyorum demek istemiştim.

Tanrım! Tek istediğim o geceyi hatırlamaktı. Uğruna her şeyi verebilirdim, sadece o gece bunu gerçekten yapıp yapmadığımı hatırlamak istiyordum… Bu belirsizlik beni öldürüyordu ve sadece beni değil benimle birlikte hayattaki tek değer verdiğim kadının da canını yakıyordu. Ashley... Gözünden akan her yaş ölümü istememe neden olmuştu. Belki hala akıyordu o yaşları. Hayatımda ilk kez sana yalvarıyorum Tanrı’m. Lütfen Ashley’in canını acıtmasın…

12 Sıradan Bir Hayat - 27. Bölüm

Bir hafta boyunca Brandon işe gitmedi, bende evde pek bir şey yapmasına izin vermedim. Genellikle istirahat ederek geçirdi zamanını. Charles arada bir gelip iş konuştu onun haricinde pek gelmemeye çalıştı ki bunu bizde onayladık. Sonucunda evde bir bebeği vardı ve ona bulaşırsa hastalık daha sonrada küçük Derek’e de bulaşabilirdi. Bunun haricinde neredeyse her gün aradı ve Brandon’la saatlerce konuştu. Diğerleri çok daha sık ziyaret etti. Betie günde iki kez gelirken diğerleri her akşam iş çıkışında uğrayıp Brandon’ın nasıl olduğuna baktılar.

Brandon bir haftanın sonunda artık iyice toparladı ki evde can sıkıntısından benimle uğraşarak geçirdi zamanını. Yok, karnım çok büyümüş, yok çok kilo almışım da yanaklarım tombul tombul olmuş, yok hamilelik beni çirkinleştirmiş… Her saat neredeyse bu gibi dalga geçmeleriyle uğraştım. Arada trip atmaya kalktığımda da şaka yaptığını söyleyip kendini affettiriyordu. Aslında farkındaydım şaka yaptığının. Can sıkıntısından uğraşacak bir şeyler arıyordu. Onu daha ne kadar evde tutabilirdim bilmiyordum, ama tamamen iyileştiğinden emin olmadan da işe göndermek istemiyordum.

Mutfaktan kendim için taze sıkılmış meyve suyu aldım ve Brandon’a da onun isteği üzerine kahve götürdüm. Filme dalmış izliyordu ve onu rahatsız etmemek için sessizce girdim salona ve kahveyi önüne koyduktan sonra tekli koltuğa oturmak için hamle yaptığımda Brandon oturduğu çiftli koltuğun arkasına kolunu uzatarak koydu. Bu bir davet miydi anlamadım, ama önemsemeden gülümseyerek yanına oturdum. Onun kolunun omzuma koyması üzerine bir davet olduğunu çıkardım. Elimde meyve suyumla filmi izlemeye başladım. Filmin konusunu tam olarak anlayamadım çünkü çok fazla kan vardı ve ben genellikle o sahnelerde kaçınmak için televizyona bakmıyordum.

6 Sıradan Bir Hayat - 26. Bölüm

Brandon sinirle arabayı sürerken bende gülmemek ve yüzümde oluşan gülümsemeyi saklamak için camdan dışarıya bakıyordum. Brandon’ın doktordaki hali gözümün önüne geldikçe kendimi daha da sıkmam gerekiyordu.

Brandon sinirle, “Gülmeyi aklından bile geçirme…” dedi. Cevap veremeyeceğimi bildiğim için hızla başımı salladım gülmeyeceğim anlamında. Hâlbuki ne kadar gülmeme konusunda dayanabilirdim bilmiyorum hele ki Brandon ise kendi kendine söylenirken.

“Anlamıyorum, nasıl doktor bunlar ya… Alt tarafı bir bebeğin cinsine bakacaklar. Ne demek görünmüyor! Nasıl görmezler!” dedi anda gülmemi daha fazla bastıramadım ve kahkaha atmaya başladım. Brandon’ın sinirli bakışlarına arabanın hız sesi eşlik etti.

Ona doğru dönüp elimi yeni sakalı çıkmaya başlayan yanaklarına koydum ve dudaklarının kenarına denk gelecek şekilde öpücük kondururken, “Özür dilerim…” diye mırıldandım ama Brandon cevap vermedi. Başımı hafifçe eğip baktığımda kaşlarını çatmış önüne bakıyordu. Direksiyondaki eli sıkıca kavramıştı direksiyonu. İç çekerek surat astım ve arkama yaslanıp başımı camdan dışarıya çevirdim. O sırada bir restoranın önünden geçiyorduk ve restoranın ön bahçesinde masalardan birinde oturan çocuklardan biri spagetti yiyordu. O makarnanın dudaklarından uzayarak ağzına girişi ağzımı sulandırdı. Dudaklarımı yaladım ve sanki ağzımdaymış gibi çiğneme isteği uyanmıştı içimde. Yutkunarak Brandon’a döndüm. Hala kızgın görünüyordu. İç çektiğim anda başını çevirip bana baktı.

6 Sıradan Bir Hayat - 25. Bölüm

Kulağıma gelen uğultularla gözlerimi araladım. Odanın rahatsız edici kokusu karşısında kaşlarımı çattım ve etrafıma bakındım. Hiçbir şey benzer değildi. İşin garip kısmı benim rahat yatağım gibi değildi yattığım yer ve kolları ile beni saran sevdiğim erkek yanımda yoktu. İç çekerek etrafıma bakınmaya devam ettim. Burası gerip bir şekilde içimi huzursuz ediyordu. Bu odadan çıkmak için yerimde doğruldum, ama kasıklarımda hissettiğim sancı ile kendimi tekrar yatağa bıraktım. Yatakta yan dönüp bacaklarımı kendime doğru çektim. İçimde bir boşluk oluşmaya başladı ve sebebini bilmediğim bu boşluk yüzünden gözlerimden yaşlar akıyordu. Gözlerimi sıkıca kapattım ve kollarımı da karnıma doğru çektiğim bacaklarımın etrafına doladım… Kapı kapanma sesi ile gözlerimi açtım ama gözyaşları yüzünden etrafımı bulanık görüyordum.

“Ashley? Üzme kendini ne olur…” diye Brandon fısıldadı yanıma geldiğinde. Eliyle saçlarımı okşarken dudakları da yanağıma değdi. “Sevgilim, ağlama lütfen… Belki böylesi daha iyidir…”

Brandon’ın sözleri kalbimi acıttı, neden öyle söylediğini anlamaya çalışıyordum. “Ne demek istiyorsun?” diye sert bir ses tonuyla konuşmaya başladığımda Brandon saçımdaki elini çekti. Yerinde dikleşerek bana baktı.

“Hiçbir şeyi hatırlamıyor musun?”

Şaşkınlık için kaşlarımı çattım. “Neyi hatırlamıyor muyum?”

7 Sıradan Bir Hayat - 24. Bölüm

Gözlerimi araladığımda ilk olarak gördüğüm şey Brandon’ın yüzü oldu. Gülümseyerek elimi kaldırıp yanağında gezdirdim. Başını kımıldatarak bana iyice sarıldı. Belimdeki kolunu biraz kendine çekerek avucunu tam karnımın üzerine koydu. İç çektim. Keşke isteseydi. Gözümden akan bir damla yaşı silip Brandon’ın göğsüne sokuldum. Ama mide bulantım olunca istemsiz olarak irkildim ve Brandon’dan biraz uzaklaştım. Kuru bir öğürtü olacağının farkındaydım henüz hiçbir şey yememiştim, yine de dayanamayacak gibi olunca Brandon’ın belimdeki kolunu hızla ittim ve yataktan kalktım.

Brandon’ın peşimden, “Ashley?” seslendiğini duydum.,Aaa durup cevap veremedim. Banyoya girdiğimde saçlarımı bir elimle tutarken diğer elimle de yerden destek alarak klozete öğürdüm.

Kendimi biraz daha rahat hissederek gözlerimi kapatıp yerde biraz oturdum. Ama belime dolanan kolları hissettiğimde gözlerimi açtım ve başımı kaldırdığımda Brandon’ın yanıma gelmiş çatık kaşlarının ardında endişeli yüz ifadesi ile benim yerden kalmama yardım ediyordu. Yerden kalkınca lavaboda yüzümü yıkadım biraz kendime gelebilmek umuduyla. Ardından başımı Brandon’ın omzuna dayadım ve beni yatağa kadar götürmesine izin verdim.

8 Sıradan Bir Haya - 23. Bölüm

Uçakta başımı Brandon’ın omzuna dayadım. Kolunu kaldırıp omuza attığında gülümseyerek gözlerimi kapattım. Çok yorgundum ve biraz uyumak istiyordum. Yorucu bir balayıydı ama paha biçilemez derecede de güzeldi. Brandon’ın aklına küçük bir dünya turu nereden gelmişti bilmiyorum. En çok görmek istediğim ülkeleri gezmek gerçekten muhteşemdi. Eiffel Kulesi’ne karşı yemek yemek, İtalya’da caddelerde ele ele dolanmak, Pizza Kulesi’ni görmek, Venedik’te kayıkla yaptığımız gezintiler, son olarak da Malibu sahillerinde güzel bir tatil… Güneş, kum, deniz ve yanımda sevdiğim adam… Kocam! Böyle bir tatilin hayalini hiç kurmamıştım ki Brandon’ın bana yaşattığı mükemmel anların arasına balayımızda girmişti. Gündüzleri bulunduğumuz şehri gezerken geceleri sadece bizimdi. Brandon’ın kollarında uyuyup onun kollarında uyanmak ayrı bir zevkti. Hele gördüğün ilk yüzün onun olması hiçbir zaman değişmesini istemeyeceğim bir durumdu.

Alnımda hissettiğim dudaklarla gözlerimi araladığımda Brandon gülümseyerek bana bakıyordu. Rüyamda geçirdiğimiz her günü tekrar yaşamıştım. O heyecanı ve mutluluğu… Ama en çok da Brandon’ın kollarındaki anlar beni gülümsetmişti.

“Ne görüyordun rüyanda, yüzünden gülümseme hiç eksik olmadı?” diye merakla sordu Brandon. Bu sırada uçağın iniş anonsu üzerine kemerlerimizi bağladık ve başımı Brandon’a çevirdim.

“Tatilimiz, balayımızın her bir günün… ve seni…” dediğimde Brandon bana doğru eğilip boynumdan öptü ardından dudaklarını kulağıma getirerek fısıldadı.

6 Sıradan Bir Hayat - 22. Bölüm

Gözlerimi araladığımda Brandon‘ın kollarındaydım hala. Gülümseyerek biraz daha sokuldum, sanki sokulmamı fark etmiş gibi bana daha sıkı sarıldı. Kıpırdamadan gözlerim açık bir şekilde yatıyorum, hiçbir şeyi düşünmüyor kafama hiçbir şeyi takmıyordum. Şuanda o kadar huzurluydum ki sanki düşünmemem gereken, planlamam gereken bir düğün yok, her şey sıradanmış gibi geliyordu. Beynimin içi bomboştu sanki...

Brandon‘ın kıpırdanmasıyla başımı kaldırdığımda hala uyuduğunu gördüm. Gözleri kapalıydı, kirpikleri yanaklarına değiyordu, nefes alışları düzenliydi, dudakları hafif aralanmıştı ve içimde öpme dürtüsü uyandırıyordu. Bunun yanında bacağını bacaklarımın arasına atarken elini de belimden biraz daha aşağıya indirerek kalçama doğru getirdi. Sadece iç çektim... Çünkü Brandon hafta sonundan beri bana dokunmuyordu. Kardeş misali yan yana yatıyorduk. Hatta çoğu gece sarılmadan uyuyakalıyordu ki gece uykusunda olurda kıpırdanırsa yanındaki varlığımı hissetmiş gibi sarılıyordu. Elimi kaldırdım parmaklarımı hafif bükerek yanağına değdirdim okşarcasına oradan da parmaklarımı açarak saçlarının arasına soktum.

“Tanrım! Nasıl oluyor da seni bu kadar çok sevebiliyorum,” diye fısıldadım Brandon‘ın uyuyan yüzüne karşı. Elimi saçlarında gezdirirken kolumdaki saatin camının parlamasıyla dikkatimi saate çevirdim. Saat yedi buçuktu. Brandon geç kalacaktı, ama uyandırmaya da kıyamıyordum...

3 Sıradan Bir Hayat - 21. Bölüm

Gözüme güneş ışıklarının gelmesiyle gözlerimi araladım. Uyku sersemliği ile gerilmek istedim ancak Brandon’ın üzerimde olan kolu ve bacağı bunu engelledi. Başımı çevirip baktığımda belime dolanan kolunun yanında üzerime attığı ayağı da kımıldamamı engellemişti. Gözlerim yüzünde dolanırken, uyuyan yüzünde huzurun izlerini görebiliyordum. Sadece huzurunda da değil üstelik, mutluluğun da izleri vardı. Dudaklarında hafif kıvrım ile uyuyordu. Onun bu mutluluğu gülümsememe neden oldu ve elimi kaldırıp yanağında gezdirdim. Hafifçe kıpırdandı ve başını omzuma dayayıp belimdeki kolunu biraz daha sıkıp uyumasına devam etti. Bir ömür boyunca Brandon’la bu şekilde uyanacak olma fikri bile hoşuma gitmişti. Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm yüz onun olacaktı, tıpkı gözlerimi kapamadan önce göreceğim ilk yüzün onun ki olduğu gibi.

“Brandon?” diye fısıldadım elimi saçlarının arasına sokarken. Uyanma zamanıydı, kahvaltıyı kaçırmak istemiyordum, ayrıca acıkmıştım da yakında midemden sesler gelmeye başlardı.

“Efendim?” diye mırıldandı ama yerinden pek kımıldamadı. Derin bir iç çekti, bu iç çekişi daha çok derin bir nefes alma gibiydi.

“Kalksak diyorum?” diye söylenmemin üzerine başını kaldırıp bana baktı. Gözleri hafif kısık bakıyordu, kaşları da çatılmıştı.

3 Sıradan Bir Hayat - 20.Bölüm

Söylenen sözlerin ardından telefon kapatıldı. Telefonu kulağımdan çektiğimde şaşkın bir şekilde telefona bakıyordum. Yine başlamıştı tehditler. Halbuki bittiğini sanmıştım, davanın benden çekildiğini… yanılmıştım! Rahat olduğum o sessiz geçen süre bitmişti!

Lisa’nın endişeli çıkan sesiyle kendime geldiğimde ne sorduğunu anlamaya çalışıyordum. “Ashley iyi misin? Kimdi arayan? Kötü haber mi?”

“Önemli bir şey değil! Ben Brandon’a baksam iyi olacak,” diye mırıldanarak geçiştirdim, ama Brandon’a söylemem gerekiyordu. Hem de bir an önce!

Onu bulmak için yanlarından ayrıldım ve içeriye girdim. Soyunma odalarını ararken koridorda yürüyordum. Koridorda spor ayakkabılarımın çıkardığı tiz ses yankılanıyordu. Arada ise hızlı nefes alışlarımı duyuyordum. İçimde garip bir korku belirmişti ve bu korku yüzünden adımlarımı hızlandırdım. Nereye gittiğimi bilmeden gidiyordum. Kaybolduğumu hissediyordum ama Brandon’a ulaşma çabam hislerimi bastırıyordu.

6 Sıradan Bir Hayat - 19.Bölüm

(ASHLEY)

Gözlerimi açtığımda her tarafımın uyuştuğunu hissediyordum. Başımı kaldırıp baktığımda Brandon’ın hala uyuduğunu gördüm. Gülümseyip elimi yanağında gezdirdim. Hafif çıkmaya başlayan sakalları avucumun içini gıdıklamıştı. Başımı tekrar yastığıma koydum, daha fazla kıpırdanıp Brandon’ı rahatsız ederek uyandırmak istememiştim.
Bir süre sessizce yerimde yattım. Güneşin ışıkları perdelerin kenarlarından sızarak içeriye girmeye başlamıştı. Sanırım dünden beri deliksiz uyumuştuk ikimizde. Merakla kolumdaki saate baktığımda altıya geliyordu. Başımı yana çevirip Brandon’a baktım. Huzurumun ve mutluluğumun tek sahibi olan adam... Saçları dağılmıştı ve dudaklarında bir gülümseme ile uyuyordu. Yan döndüm ve Brandon’ın kollarına sokuldum. Brandon yerinde kıpırdandı uyandı mı diye baktığımda gözleri kapalıydı; ama oda hafifçe yan döndü ve kollarını belime doladı.

Uyku mahmurluğuyla, “Ashley?” diye fısıldadı.

“Şşş! Uyu…”

Sözlerime karşılık derin bir iç çekti ve uykuya daldı yeniden. Ama ben dalamadım. Sanırım uykumu almıştım ki uyuyamazdım da zaten. Fakat yerimden kıpırdama gibi bir niyetimde yoktu. Rahattım, sevdiğim adamın kollarındaydım. Daha ne isteyebilirdim ki?

Ne kadar süre böyle kaldım bilmiyorum. Zamanı da merak etmedim zaten. Bu şekilde keyfim yerindeydi, sadece acıkmıştım ve açlığa da dayanabileceğimi düşünüyordum, ama her zaman keyfimi bozan bir şeyler çıkardı, yine çıkmıştı.

6 Sıradan Bir Hayat - 18.Bölüm

(BRANDON)


Ashley telefonu kapattıktan sonra yaptığım şeyin farkına vardım. Gerçekten onu kırmıştım ve hala bana ‘seni seviyorum’ diyebiliyordu. Kendimi onun yerine koyduğumda sanırım ben affedemezdim, ama Ashley her defasında aşkını bana ispat edercesine yaptıklarımı affediyor ve bana dönüyordu. Her defasında yanımda olmayı başarıyordu. Onun sevgisinden kuşkulanmak yaptığım en büyük hataydı. Ashley’yi kaybedecek seviyeye gelmem de aldığım en büyük ceza…

Peki ya her şeyden öte, eğer Ashley’in babası gerçekten suçlu çıkarsa ben ne yapacaktım. Şu iki gündür aramızda yaşananlardan sonra Ashley’in aşkına olan güvenim sonsuz olmuştu, peki ya ben her şeyi sineye çekebilecek miydim? Ashley’ye her baktığımda ailemin katilinin kızı diye düşünmeden edebilecek miydim? Bu aramızda bir engel olarak her daim kalacaktı ve her seferinde ortaya atılmayı bekleyen bir konu olacaktı. Bunu biliyordum ve ben her küçük tartışmada bunu onun önüne sunardım, kendimi tanıyordum. Gerçekten onu hak etmeyecek bir adamdım ve o hala beni istiyordu.

9 Sıradan Bir Hayat - 17. Bölüm

(ASHLEY)


Evden çıktıktan sonra sokak sonuna doğru yürüdüm, nereye gideceğimi bilemiyordum ki içimden bir ses uzaklaşmamamı söylüyordu. İnanılmaz bir huzursuzluk içerisindeydim. Kaldırımın kenarına oturdum daha da ileriye gidemeyince. Ayaklarım beni geri götürüyordu ve bütün aklım Brandon’daydı. Ne olduğunu merak ediyordum. Ama daha çok Brandon’ın söylediği sözler beynimde yankılanıyordu defalarca. 

“Seni ne hayatımda ne de çevremde görmek istemiyorum…” 

Bir an için sinirle söylenmiş şeyler olmalıydı. Brandon asla bana öyle cümleler kullanmazdı. Yani sanırım kullanmazdı. Tanrım! 

Gözümden akan yaşları sildim. Derin bir iç çektim. Hıçkırarak ağlamak istiyordum söylenenlerin karşısında. İçime sığmayan bir acı vardı ve ben bu acıyı içimde tutmak zorundaydım. En azından sebepleri öğreninceye kadar... Belki de hep tutmak zorundaydım. Gözlerimi kapattım ve yaşların sessizce yanaklarımdan akmasına izin verdim. Yaşların yanağımda bıraktığı iz sanki kezzap gibi yakıyor; işkence çekmeme sebep verircesine Brandon gözümün önüne geliyor ve “Seni ne hayatımda ne de çevremde görmek istemiyorum” sözlerini haykırıyordu.