Brandon hızla Singh Holdingi’nin arka tarafındaki otoparka girdi. Arabayı nasıl park etti, hangi ara indim ve çantalarımı alıp binaya doğru yürümeye başladık bilmiyorum. Her şey o kadar hızlı oluyordu ki ben sadece bu hıza yetişmeye çalışıyordum.
Brandon’ın hızlı adımlarına ben ayağımdaki topuklularla koşarak yetişmeye çalışıyordum. Tabi ne kadar yetişebilirsem... Onun asansöre binip beni beklediğini gördüğümde adımlarımı daha da hızlandırmaya çalıştım.
Sanki ben karınca adımlarıyla yürüyormuşum gibi bana bakarak, “Biraz hızlı olur musun?” diye sorması beni çileden çıkarmıştı ama kendimi tutup sadece “Üzgünüm, topuklularla anca bu kadar hızlı yürüyebiliyorum,” diye mırıldandım.
Sözlerimi duydu mu duymadı mı emin değildim ama asansöre binice hemen düğmeye bastı ve kapılar kapandı. Yukarıya doğru çıkarken ikimizde sessizdik ama bana böyle sert davranması ve benimle ses tonunu yükselterek konuşması beni incitmişti. Sonucunda sebebini bile bilmediğim bir nedenden dolayı sinirliydi ve bana patlıyordu. Normal ben asla böyle şeylere takılmaz, önemsemezdi, önemsediğinde de mutlaka karşısındakinden özür dilemesini sağlayacak şekilde davranırdı! Tabi bunlar Brandon ile tanışmadan önceydi. Nedense alttan alma isteği duymuş, bastırılmış duygularımı kıpırdatmaya başlamıştı Brandon bu yüzden de davranışlarım norma Ashley davranışları değildi bunu kabul ediyordum.
Asansör birden durunca daldığım düşüncelerimden sıyrılarak bakışlarımı Brandon’a çevirdiğimde parmağının durdur düğmesinden çekerken gördüm. Kaşlarımı kaldırmış sorarcasına baktığımda bakışlarını bakışlarıma dikti.
