E~
Ne diyeceğimi bilemeden kapının önünde
durmuş, gözünü dahi kırpmadan bana bakan Ayaz’a temkinle bakıyordum. Belki
biraz da korkuyordum. Ayaz’ın gözlerindeki öfke son derece ürkütücü
görünüyordu. Elimde olmadan yutkunarak bir adım geri çekildim.
Biraz önce yaşadığım şeylerin gerçekliğini idrak etmekten kaçınmaya çalışıyordum çünkü korku kelimesi dahi yaşadığım dehşeti anlatmak için yeterli değildi. Aslında ilk anda yalnızca Ayaz’ın sarhoş ve asla onunla baş edemeyecek gibi görünen bir adamla tartıştığını görmüştüm. Ortada bir tehlike varmış gibi görünmüyordu. Annemin duymaması için elimden geleni yaparak botlarımı ve montumu giyip bahçeye çıktığımda yaptığım şey merakıma yenik düşmek olmuştu. Aslında sadece onları duyabilmek için biraz yakınlaşmak istemiştim çünkü o kahrolası Ayaz’la ilgili her detayı kendime yakıştıramadığım bir yoğunlukta merak ediyordum.
Sesleri
duyduğumuzda insanların bize söylediği şeyi dinleyen annem, beni sert bir
şekilde odamda kalmam için uyarmış ve kendisi de yanımda kalmaya çalışmıştı.
Ama onu kendi odasına dönmeye ikna etmiştim. Annem insanların kendisine
söylediği şeyi yapıyordu: Ayaz’la ilgili çıkan olayları görmezden geliyordu.
Bunun ne kadar acımasız olduğuyla da ilgilenmiyor gibiydi.
Yeni
komşularımız anneme bunu söylemişlerdi: Ayaz’ın yaşadığı olaylara göz atmanın
dahi insanın başını derde sokabileceğini… Herkese karşı bu kadar umursamaz olup
olmadıklarını merak etmiştim. Ve işte, yine buradaydım. Üç gündür istikrarla
görmezden geldiğim ama aklımdan çıkmayı reddeden adamın karşısındaydım.
