"Asla ehlileştirilemez bir ruhu olan, cesur, küçük bir hayalperestti." Bir adım daha yaklaşmıştı. "Kalbimi gözünü kırpmadan göğsümden söküp alacak kadar gözü pekti." Daha da yaklaşıp annemin yanında durdu ancak gözlerini bir an bile benden ayırmadı. Ağzım hala açıkken gözlerimi kırpıştırdım. Hemen yanı başımda duran birkaç kadının kendi aralarında fısıldaştıklarını duyabiliyordum. "Yok canım," ve "Daha neler," diyorlardı.
Calder anneme doğru bir bakış atıp ondan devam etmek için sessizce izin istedi. Annem de başını sallayarak onayladı.
"On dört yaşına geldiğinde öyle parlıyordu ki, kendime engel olmaya çalışmama rağmen gözümü bir an olsun ondan alamıyordum. Çünkü bizim geldiğimiz yerde bu oldukça tehlikeliydi," deyip duraksadı. Sanki bahçede bulunan herkes onun ağzından çıkacak bir sonraki kelimeyi sabırsızlıkla bekliyordu. "Bir odaya her girdiğinde bütün mekan onun sıcaklığıyla ısınırdı." Başını eğdiğinde bir an için düşünceli görünüyordu. "Bu biraz abartılı mı geliyor? Belki fazlasıyla dramatik ya da onu ömrü boyunca sevmiş bir adamın fazla abartılı, şairane kelimeleri gibi geliyor kulağa, kim bilir?" Başını salladı. "Değiller. Bunlar basit gerçekler. Eden gözlerimin önünde çiçek açıp tam bir kadın haline geldi. Eden gözlerimin önünde çiçek açıp tam bir kadın haline geldi. Her ne kadar orada ona yardım edebilecek kimse olmasa da o bunu zarafetle ve kendi başına başardı. Bu onun gücü, asla sarsılmayan cesareti, onu benim gözümde dünyanın en güzel kadını yapan şey."
