Bütün yol boyunca konuşmadım… Ne Justin ne de Dean konuşmak için konuyu açmadı da. Dudaklarımdan çıkan tek kelime evimin yolunu tarif etmeme yarayacak kelimelerdi. Daha fazlası istesem de çıkmazdı zaten ki ne diyebilirdim onu da bilmiyordum. Yol boyunca dışarıya baktım ve sessizlik içinde içimdeki fırtınaların yıkımlarını karşılamaya çalıştım. Ne kadar başarabilirsem artık…
“Şuradaki ev…” Dedim uzun bir sessizliğin ardından, Dean’de evin önüne park etti. Ben arabadan inerken Justin’de inip kapımı tuttu. Sadece zoraki oluşan bir gülümseme vardı dudaklarımda. Justin’de bunu fark etmişti ve gözlerini kapatıp başını salladı.
Beraber bahçeye girdik. İkisi de arkamdan geliyordu ve etrafı incelediklerine adım gibi emindim. Ki arada bahçe ve ev ile ilgili sözlerini yakalıyordum. Aslında yakalamaya çalışıyordum çünkü Brandon’ın o hali gözlerimin önünden gitmiyordu. Sanki canımın acısı yetmezmiş gibi beynim daha fazla acımı arttırmak için o görüntüyü tekrar tekrar hatırlatıyordu. Yapabileceğim bir şey varmış gibi…
“Ashley?” Diye bir fısıltıyla arkamı döndüğümde Dean yanıma yaklaştı ve fısıldayarak konuşmasına devam etti. “Sokağın başında araba içinde bir adam gördüm burayı izliyordu tıpkı çapraz evinin bahçesinde kitap okuyor ayağına yatan adam gibi…”
