0 Asude - Daima Aşk Kazanır

~~~*~~~

Beni reddeden ailemin acısını bile unutturan kızım, aynı zamanda benim ilacımdı. Kalbimin bütün yaralarını iyileştiren merhemimdi. Onun solukları benim nefesimdi. Onun adımları benim yürüyüşlerimdi. Onun gülümsemesi benim cennetimdi. 

~~~*~~~

Ve bir Asude kitabı daha bitti. Bu kızın kitaplarına bayılıyorum, aşkı o kadar güzel anlatıyor ki, hem eğleniyor hem öfkeleniyor hem de iliklerimize kadar aşkı hissediyoruz. Bence bekletmeden yazar kitaplarına el atın diyerek yorumuma giriyorum. 

Asude, bu kitabıyla bir kez daha okuru sıkmadan, akıcı ve olayları hiç bitmeyen bir kurgu yaratmış. Okurken sıkılmadığım gibi sayfaların su gibi akmasını ve sevmenin ne demek olduğunu bilmeyen bir adamın kalbine dokunmanın nasıl olduğunu gösterdi. Bir kez daha bana neden evde kalacağımı hatırlattı :D

11 Sıradan Bir Hayat - 1. Bölüm

Her akşam yaptığım gibi bu akşamda dosyalar kucağımda eve geldim. Artık şirkette işlerimi bitiremez olmuştum. Eski nişanlımı yeni sevgilisi ile gözümün önünde kırıştırmasını izlerken işlerime odaklanmak oldukça zor oluyor ve zaman alıyordu. Sonucunda da yarım kalan bütün işler tamamlanmak üzere eve geliyor ve bana bütün gece arkadaşlık ediyordu.

Kollarım dosyalarla dolu bir şekilde apartmandan içeriye girdiğimde alışkanlık gereği posta kutusunu kontrol ettim. Posta kutusundaki bütün zarfları dosyaların üzerine koyarak  asansöre doğru ilerlemeye başladım. Normalde hemen orada kimden gelmiş olduğuna bakar sonra içinden ne çıkacağını düşünerek eve çıkardım ama aklım işlerimle kollarım da dosyalarla doluyken bu imkansız görünüyordu.

Asansörle en üst kata çıktım. Dairem en üst kattaydı… Bir çatı katı… aslında çatıya dubleks bir daireydi ve bu benim hep istediğin bir şeydi. Dairemin önüne gelince kapıyı açıp içeri girdim. Ahh! Evim… İnsan evini özler miydi? Ben özlüyordum. Burası kendimi huzurlu hissettiriyordu… İçimi rahatlatıyor sıkıntılarımı unutturuyordu…

Dosyaları masanın üzerine koydum ve mutfağa gittim bir kahve fena olmazdı. Hemen kahvemi hazırladım ve masanın başına gidip zarflara bakmaya başladım. Hep iş teklifleri… Belki de artık bu şirketten ayrılmam gerekliydi ama işte kendime yediremiyordum. Sanki… sanki ondan kaçıyormuş gibi görünmek istemiyordum ama belki de artık bir yenilik gerekiyordu hayatıma.

Düşüncelerimi bir kenara bırakıp kahvemden bir yudum aldım ve başka bir zarfa baktım. Bu zarfı elime alınca altındaki davetiye dikkatimi çekti. Bu bir düğün davetiyesiydi. Elimdeki zarfı diğerlerinin yanına korum ve davetiyeyi elime alıp açtım… Ahh! Hayır! Hayır… hayır… hayır….

Lanet olsun!