0 ALINTILAR // Laurie Gilmore - Yılbaşı Ağacı Çiftliği (Dream Harbor #3)

Kitabın Adı   : Yılbaşı Ağacı Çiftliği

Orijinal Adı   : The Christmas Tree Farm

Yazar              : Laurie Gilmore

Çevirmen      : İren Kori

Seri Bilgisi    : Dream Harbor #3

Yayınevi        : Juno Kitap

Sayfa Sayısı  : 320

Türü               : Aşk Romanı, Romans, Kasaba Kurgusu, Noel Teması, Yılbaşı Teması  

Puanım         : 5 üzerinden 4 

Kitabın yorumu için tıklayınız!

"Ağacı seçmemde bana yardım edecek misin?" Bennett'in gülümsemesi yine alaycıydı, hiç değilse bu endişenin kaybolduğu anlamına geliyordu. 

"Senin o kusursuz ağaç bulma standartlarını karşılayabilir miyim, emin değilim."

Bennett cevap vermeden önce bir saniyeliğine Kira'nın bakışlarına karşılık verdi. Kira ise aralarındaki gerilim bozacak bir ya da iki köpeğin orada olmasını diledi.

"Bence onları gayet iyi karşılarsın." 

***

"Burada büyük bir hata yapıyorsun," dedi Bennett.

"Ya, öyle mi? Şimdi neyi yanlış yapıyormuşum?" Ah şu adam. Yine araya girmeye nasıl cüret ederdi? Kira, Yılbaşı Ağacı Çiftliği için bir rengeyiği isterse, şüphesiz bir şekilde alırdı. Yeter ki nasıl yapacağını bulsun. 

"Kendine korkutucu bir süsünü veriyorsun ama alakası yok," dedi Bennett, sesi Kira'nın kulağına tehlikeli biçimde yakındı.

Bir anlığına Kira'nın gözleri heyecanla kapandı ama kendini toparlayıp yeniden açtı. Hayır. Noel sihri ona işlemezdi. "Güven bana, korkutucuyum."

"Sanmıyorum." Bennett'in sıcak nefesi, yanağı boyunca ilerledi. Kapüşonunu başından çıkarmamalıydı. "Ve çuvalladın."

"Çuvalladım mı?"

"Aynen, bir hayvanla konuştuğun her seferinde kendini ele veriyorsun. Aslında ne kadar tatlı olduğunu gösteriyorsun."  

***

Bennett ona gülümsedi. Keşke Kira hala ondan hoşlanmıyor olsaydı. Keşke onun kibirli bir pislik olduğuna dair ilk izlenimi doğru olsaydı. Her şey çok daha basit olurdu. Fakat bunun yerine gülümsemesinin onu daha iyi hissettirdiğini fark etti. Durup dururken. Kira daha yalnız ve daha az üzgü hissediyordu. 

***

"Ben'in orada öylece durup senin çabalamanı izlediğine inanamıyorum," dedi Jeanie başını iki yana sallayarak. "Hiç onun yapacağı bir şey değil."

"Olmadığını biliyorum," dedi Kira zayıf bir sesle. "Ona yardım etmemesini söyledim."

"Ah, neden?"

"Onun yardımına ihtiyacım olmadığını kanıtlamak istedim. Ben... bağımsız olmaya çalışıyorum vesaire..."

Jeanie ofladı. "Bağımsız olman yardıma ihtiyacın olmadığı anlamına gelmez. Ve üstelik," dedi erkekleri işaret ederek, "bunu severler. Onlara erkeksi hissettirir falan."

***

Bennett Ellis, şu anda hayatında hiç ihtiyaç duymadığı bir karmaşaydı. Ama Kira, hiçbir konuda kolay yolu seçen biri değildi.

***

Bennett uzun zamandır böyle hissetmemişti; biriyle gerçekten uyum içinde olduğunu, onunla olmayı gerçekten hayal edebildiğini hissetmemişti.

***

Kira dramatik bir şekilde iç çekti. "Ah, iyi. Bana karşı iyi adam tavırlarına devam edeceğinden ve benden yararlanmayı reddedeceğinden falan endişelendim."

Bennett alaycı bir kahkaha atarken Kira'nın kulağının arkasına burnunu sürttü, orada bulduğu yumuşak tenine bir başka bir öpücük kondurdu. 

"İyi bir adam gibi davranmamı istiyor musun?" diye sorarken kalçalarını indirirdi ve hafifçe onunkilere bastırdı. Kira onun altında kıvrandı. 

"Hayır."

"Hayır mı?" diye sorarken merkezine tekrar sürtünerek ona sataştı.

"Hayır, şu anda iyi bir adam olmanı istemiyorum, Bennett."

Bennett onun boynuna doğru gülümsedi. "Güzel."

***

"Ben onun gibi değilim," dedi.

Bennett şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. 

"Demek istediğim... Yalnızca bilmeni isterim ki ben seni kullanıp terk etmeyi düşünmüyorum... fakat içinde bulunduğumuz durum biraz öyle... Ben istemem... Bilmiyorum. Senin benden nefret etmeni istemem."

"Senden nefret etmeyeceğim. İkimiz de bunun ne olduğunu biliyoruz. Bu durum, Nicole için hayatımı kökünden değiştirmemden tamamen farklı. Burada olan şey sadece iki insanın birlikte eğlenceli bir kar günü geçirmeyi karşılıklı olarak kabul etmesi."

Olan bu muydu?

***

"Gitmek zorunda olduğunda, böylesi her şeyi daha fazla zorlaştırmayacak mı?" diye sorarken sesi alçaktı, sanki bu soruyu sormak istemiyordu, sanki istediğinden daha fazlasını açığa vuruyordu. 

"Belki. Ama senden hoşlanıyorum. Senin birlikte zaman geçirmek istiyorum."

"Sürekli bunu söylüyorsun."

"Neyi söylüyorum?"

"Benden hoşlandığını."

"Çünkü hoşlanıyorum. Bu seni neden şaşırtıyor?"

Kira umursamıyormuş gibi omuz silkti ama yüzü ona aksini söylüyordu. "Sanırım daha önce pek hoş biri değildim. İnsanlar benden param için ve onları sokabileceğim yerler için hoşlanırdı veya benimle yatacak kadar süre benden hoşlanırlardı ama" biraz buruk bir sesle güldü, "evet, bana kalırsa insanlar genel anlamda benden hoşlanmazdı."

"Demek ki seni tanımıyorlarmış."

***

"Kira..."

Bennett ne olduğunu anlayamadan Kira on yakalayıp yere serdi. Dudaklarına sertçe yapıştı, sonra geri çekildi. "Seni aptal, tatlı, sinir bozucu adam." Ardından bu kez daha yumuşak bir öpücük kondurdu. "Ben de senden hoşlanıyorum."

Bennett gülümsedi. "Üzgünüm."

"Evet, ben de. Gerçekten karşı koymaya çalıştım."

"Biliyorum."

"Ancak gideceğine dair söz vermelisin," diye fısıldadı. "Yılbaşından sonra eve, gerçek hayatına döneceksin. Ben bencillik edebilirim... eski alışkanlıklarıma dönebilirim. Seni burada tutmaya çalışabilirim."

***

"Biliyorsun, iyi bir insan olmak için çabalıyorum. Senden kalmanı istememek için çabalıyorum, Bennett. Gerçekten. Ama sen bunu kolaylaştırmıyorsun. Kahrolası evren bunu kolaylaştırmıyor."

"Kira..."

"Hayır, olmaz. Hiçbir şey söyleme. Bir anlaşmamız vardı. Söz verdin. Ben söz verdim. O yüzden, hepsi bu, tamam mı? Bencil olmayacağım. Hayatından benim için vazgeçmeni istemeyeceğim."

"Ya ben bunu istiyorsam?"

Kira, Bennett araba sürerken ona bakmak için hızla başını çevirdi. "İstemiyorsun."

"Şimdi bana ne istediğimi mi söyleyeceksin?" Üzüntüsü hüsrana, öfkeye dönüşüyordu.

"Burada kalmayı istiyor olamazsın! Belki istediğini düşünüyorsun ama istemiyorsun. Sen sadece... sen sadece bana yardım etmek istiyorsun."

***

"İlişkimiz sana mantıklı gelmiyor olabilir," dedi, sesi alçak ve sertti. "Ama bana tamamen mantıklı geliyor. Ben sana bir ay içinde aşık oldum." Kira, sözleri onu incitmişçesine küçük bir hıçkırığı bastırdı. "Sen istediğim her şeysin ve bunun o köhne evinle hiçbir ilgisi yok ya da senin... senin..." Hüsranla başını iki yana salladı. "Kendinle ilgili düşündüklerin beni ilgilendirmiyor. Bencil olduğunu, değersiz olduğunu sanıyorsun ama... bilmiyorum." Bir an durdu, sesi titredi. "Gerçekten bilmiyorum, Kira. Çünkü sen... sen fazlasıyla mükemmelsin."

Kira'nın gözyaşları yanaklarından aşağı akarken bileğindeki nabzı çırpınıyordu.

"Gitmemi istiyorsan, gideceğim." Bennett onu nazikçe çektiğinde Kira ona uzandı. Dudakları sıcaktı ve ıslaktı. Bennett onu hızlı ama sertçe öptü. Geri çekildiğinde gözyaşlarının tadı dilindeydi. "Gideceğim. Ama şunu bilmelisin. Sen kötü bir alışkanlık değilsin. Sen yen bir sayfasın. Söylemen yeter, hemen buraya dönerim."

***

"Geri geldin."

"Geldim."

"Ve kalacaksın."

"Kalmayı planlıyorum." O mükemmel gülümsemesiyle baktı. "Eğer kalmamı istersen."

Kira ona doğru koştu ve kendini onun kollarına attı. "Evet. Kal. Lütfen."

Bennett yüzünü onun boynuna gömdü; Kira onun sıcak nefesini teninde hissediyordu. "Tanrım, seni çok özledim."

"Ben de seni özledim. Sana asla gitmeni söylememeliydi. Çok üzgünüm."

"buna hazır olmak için gerekeni yaptın. Pişman olmamalısın."

"Peki sen buna hazır mısın?" diye sorarken hala ona sarılıyordu.

Bennett sırıttı. "Seni sevmeye mi? Kahretsin, evet."