Bütün günü toplantıda geçirdik. Ne öğle yemeğine çıkabildik ne de birkaç dakikalığına ara verebildik. Herkes randevularını, görüşmelerini iptal etmek zorunda kaldı ki arayanlara bile cevap vermedik. Sabah dokuzda başlayan toplantı, akşamüzeri beş olmasına rağmen henüz bitmemişti ve bir sonuca ulaşana kadar da ne Bay Borghansee ne de Bay Rosewood bitirmeye ılımlı bakıyordu. Bu aynı zamanda burada sabahlamak anlamına da geldiğini gösteriyordu.
Herkes bir şekilde fikirler üretmeye çalışıyor, zararın çalışanların çalışma saatlerini arttırarak karşılanmasını söylüyor ama hiçbir fikir zarar karşılayabilecek mevlaya denk gelmiyordu. Aslında çok büyük bir vurgun değildi bunu Alex söylemişti muhasebeci olarak ancak elbette ki yeni bir işe atılmak için holdingde nakit bulunması gerekliydi ve yeterli nakit yoktu bu da bir çıkmaza sürüklüyordu.
Geçen saatlerin ardından artık herkes yorulmuş, fikir üretmez hale gelmişti. Hiçbir şekilde bir şey düşünemiyordum, aslında sadece ben değil hepimiz aynı durumdaydık. Üstelik bu kadar saat burada oturmaktan da ayaklarımın uyuştuğunu hissediyordum. Hafiften karıncalanmalar oluşmuştu ayak tabanlarımda ve sanki dizlerime doğru da çıkıyordu. Devamlı aynı pozisyonda oturmaktan sadece ayaklarım değil popom da uyuşmuş, sırtıma ağrılar girmeye başlamıştı. Artık dayanamadığım noktada arada sırtını dikleştirerek derin nefes alıp sırtımı esnetmeye çalışıyordum. Ayaklarıma da en güzel çözüm ayakkabılarımı çıkarmaktı. Nasılsa masanın altında kimse görmezdi.
