Kitabın yorumu için tıklayınız!
"Ofisindeki o fotoğraftaki çocuk... Eminim o seni önemsiyordur."
O ikisinin -sokaktaki o iki pis, evsiz çocuğun- arasında bağlılık diye çığlık atan bir şey vardı.
"Peki seni önemseyen kim?"
Tereddüt bile etmedim. "Babam." Bunun doğru olduğunu biliyordum. Benden sakladığı sırlar ve terk edilme kaygılarım olsa da, beni sevdiğini biliyordum.
Ronan, cevabımda hoş olmayan bir şey buldu. "Yumuşak bir kalbin var."
Hiçbir şey söylemedim çünkü bazen can sıkıcı olabilse de bu doğruydu.
"Olmasın," dedi sanki bu değiştirebileceğim bir şeymiş gibi. "Yumuşak olanları kırmak daha kolaydır."

