Kitabın yorumu için tıklayınız!
"Sana ulaşan yollar o kadar karmaşık ve engebeli ki, hangi yol sana varıyor, ben bulamıyorum, Jülide," dedim dudak bükerek. Elerim iki yana açıldı kendiliğinden. "Hevybanu'ya ulaşabilmem için önce Jülide'yi mi aşmam gerekiyor?" Başımı yenilmişçesine eğdim. "Tamam, kabul! Ona da kabul anasını satayım!" Beni görmezden gelmesine katlanabilecek sabrım kalmamıştı. İşaret parmağımı kendine doğru yöneltip "Ama bu yolda önüme kim çıkarsa ezerim!" dedim acımasız bir tonda. Gözleri şaşkınlıkla irileşti. "Eski müstakbel bilmem neyin, "dedim gerçek bir tiksinmeyle. "Çakma çıkmaların hatta..." Sesli bir nefes verdim. "Buna senin çimen gözün de dahil!" Çünkü çimen gözüne, kardeşim derken bile zorlanır olmuştum artık. Konumuzun sadece etrafındaki erkekler olmadığını anlasın diye dik bir tonda "Bir de bu uğurda anasını bile tanımayan Alp Aslan'la tanış bakalım, sevecek misin..." dedim kaşlarımı havalandırarak. Bir yandan Yavuz Albay'ın kurduğu düzenek bozulmasın, aman kimse de kırılmasın, canından olmasın diye uğraşırken benim gönül dağımın a*ına koymuşlardı. Aman, Hevybanu'nun başı yanmasın; itin, uğursuzun yemi olmasın, uzak durayım derken, gelip benim yüreğimin ortasında yangın çıkarmıştı. Madem ben yanıyordum, o zaman beraber yanmamızda da bir sakınca olmamalıydı. "Senin unuttuğun, atladığın bir şey var," dedim gülümseyerek ve az önce ona doğru salladığım işaret parmağımı kendi göğsüme dayadım. "Bana boşuna 'Şahin' demiyorlar ve ben..." imayla dilimi damaklarımda turlattım. "Lakabımın her zamana hakkını verdim, yine veririm."
