Şafak Vakti Serisi
"Yaşadıklarım beni kendime getirdi. Doğru olan bu, lütfen zorlaştırma." Konuşmasının sonlarına doğru sesindeki hüzne engel olamamıştı.
Ama ben sinirliydim ve sesim sinirle alay eder gibi çıkıyordu.
"Hadi ya! Öyle demiyordun ama? Benden sonran yok diyordun? Biz birbirimize aitiz diyordun? Köprüden önce son çıkışı kaçırdın diyordun?" dedim sesimin yükselmesine izin vererek.
Gözlerini kesin bir şekilde gözlerime çıkarıp, "Ömürlük dediysem, ömürlüktür! Benim aşkımdan sebep sana bir şey olmasına izin veremem!" dedi. Bu sefer o da sinirlenmişti.
Ayağa kalktım.
"Ben bile bile girdim bu yola! Sen de beni bile bile kabul ettin! Daha ilk sınavdan pes ediyorsun! Bıktım senin korkaklıklarından! Ayrılma filan yok! Aptal saptal konuşma!!"
Beni ikna etmek için ayağa kalktı.
"Zeynep, ben bir kez daha bunu yaşamanı istemiyorum. Aptallığı en başında yaptım, seni almamalıydım hayatıma." Son kısımda ses tonunu yumuşatmıştı.
Net bir sesle sordum.
"Beni sevdiğine pişman mısın?"
.jpeg)
