Kitabın yorumu için tıklayınız!
O gece yemek yedikten sonra Jenny zihnini meşgul eden konuyu açtı yine. Kontun sakin bir anını kollayarak, "Kız kardeşimi görmek istiyorum," dedi.
"O zaman bunu benden rica etmeyi dene," dedi kont kısaca, "emretmeyi değil." Jenny onun ses tonu karşısında sertleşti, içinde bulunduğu bu durumu ve amacına ulaşmasının önemini değerlendirmek için durdu; sonra anlamlı bir duraksamadan sonra söyleneni başını eğerek kabul etti ve tatlı bir sesle: "Tamam o zaman," dedi. "Kız kardeşimi görebilir miyim efendim?"
"Hayır."
"Tanrı aşkına neden?" diye patladı Jenny, o bir anlık uysal ve ağır başlı tavrı unutulmuştu.
Kurt'un gözlerinde bir kahkaha patladı. Fiziksel ve zihinsel olarak ona yüz vermemeye karar verdiği halde onunla ağız dalaşı etmekten zevk alıyordu. "Çünkü," dedi. "Daha önce de söylediğim gibi, kız kardeşini kötü etkiliyorsun. Tek başına olduğu zaman, sen yokken kız kardeşin kaçmayı planlayacak cesareti bulamaz kendinde. Ayrıca o yokken, sen de kaçmayı düşünemiyorsun."
Jenny, onu çileden çıkaracak adlarla çağırmaya can atıyordu; ama böyle bir şeyi yapmak amacına ulaşmasını engellemekten başka işe yaramazdı. "Kaçmayacağıma söz versem bile bana inanmazsınız herhalde," dedi.
"Bunu yapar mısın?"
"Evet. Şimdi kız kardeşimi görebilir miyim?"
"Hayır," dedi Royce nazik bir şekilde, "maalesef."
*****
Royce geçen gece şefkatli, baştan çıkaran, ısrarlı bir aşıktı. Bugün ise Jenny'nin varlığını unutabilen bir yabancı.
