Kitabın Adı : Deri Ustası ve Çayır Kuşu
Orijinal Adı : Leather and Lark
Yazar : Brynne Weaver
Çevirmen : Belgin Selen Haktanır
Seri Bilgisi : The Ruinous Love Trilogy #2
Yayınevi : Juno Kitap
Sayfa Sayısı : 400
Türü : Romans, Dark Romans, Gizem, Gerilim, Suç Kurgusu
Puanım : 5 üzerinden 5
Kitabın yorumu için tıklayınız!
"En yakın arkadaşım içeride," dedi alçak ve öfkeli bir sesle. Gözlerini gözlerime dikti. "Hayatının aşkıyla kutlama yapmayı hak ediyor. Erkek kardeşinle." Acı bir tat almış gibi yüzünü buruşturdu. Bir anda maskesini yine taktı ve bana bir adım daha yaklaştı. "Bu yüzden sana nazik davranacağım. Onun için. İstediğin kadar surat asabilir, sırıtabilir, adi herifin teki gibi davranabilirsin ama benden daha fazlasını alamayacaksın."
Göz açıp kapayıncaya kadar elimdeki bardağı aldı ve içkimi bir dikişle bitirdi. İçki diline değdiği anda gözleri sulandı.
"İçki içmediğini sanıyordum, düşes," dedim sırıtarak.
"Sanırım baştan çıkarıcı kişiliğin bu etkiyi yarattı," dedi. İçinde ufak buz parçalarından başka bir şey kalmamış bardağı göğsüme dayadı. "Ayrıca 'düşes' lafını da kes. O k*ltağın başını giyotinle uçurdular."
***
Tıpkı tanıştığımız ilk gece yaptığı gibi sırra kadem bastı ve geride sadece garip bir boşluk kaldı.
Lark gittikten sonra bile, sanki dünyada bir şey değişmiş gibi hissettim. Sanki farklı bir dünyadaydım.
Gölgede kalmıştım.
"Senden nefret etmiyorum," dedim en sonunda Aramızdaki gerginliğin dağılacağını umarak bir fısıltıdan farksız alçak ve sakin bir ses tonuyla konuşmuştum. Birden bakışlarını gözlerime çevirdi ve o buz gibi kadın geri geldi.
"Tabi ki ediyorsun. Ben de senden hoşlandığımı sanmıyorum."
"Senden nefret ediyor olsaydım, bunu gerçekten de umursar mıydın?"
"Evet ama gerzeğin tekinin benden hoşlanması için çaresiz bir durumda olduğum için değil."
"Teşekkürler."
"Çok garip. Evet, umursuyorum aslında." Lark'ın sesinde zerre kadar tereddüt yoktu. Dürüstlüğü sadece şaşırtıcı değil, aynı zamanda yeniydi. Yanıtıyla beni şaşırttığını fark etmiş olmalıydı çünkü bakışlarını kaçırıp omzunu silkmeden önce bir an yüzüme odaklandı. "Düşündüğünün aksine, çoğu zaman gayet iyi bir insanımdır. İnsanlar beni sever. Bana ihanet edenler bile."
"İhanet edenler mi? Dramatik doğrusu," diye iç çektim ama yine de göğsümde nedensiz bir öfke kıvılcımı parlayıp söndü. "Sana o kadar büyük bir kötülük yaptılarsa, senden hoşlanıyor olmazlar."
"Beni severler dedim. Bana saygı duyduklarını söylemedim. Arada fark var."
***
Lark'ta gördüğüm şey, sadece endişe değildi. Kayıp hissine benziyordu. Teslimiyete. Sanki aslında istediği ve gerçekten ihtiyaç duyduğu şey içine derin derin temiz hava çekmekken, kendisini sıkı bir zırha sarmaya çalışıyordu.
Bunun neye benzediğini biliyordum çünkü nasıl bir his olduğunu biliyordum.
***
Tamamıyla savunmasızı ve hayata kaşrı verdiği mücadeleden yaralı çıkmış gibiydi. Ben de bu hayatta kalma mücadelesinde yaralar almıştım ve fiziksel izleri dövmelerle örtmeye çalıştığım halde, hafızamdakiler asla iyileşmiyordu. Bazen eski yara izleri hala sızlıyor, keskin anıların bir yankısı gibi geliyordu.
***
"Lark Montague çok şirin, bir amigo kız kadar neşeli gözükebilir ama o k*ltak inanılmaz derecede intikamcıdır. Onu ölesiye seviyorum ama kesinlikle bir melek değil."
Yine de bu sözleri tanıdığımı düşündüğüm kadınla bağdaştıramadım. "O, Lark... Her şeyi simlerle kaplayalım, bir şarkı söyleyelim diyen Lark... Bana onun ciddi ciddi intikamcı bir yanı olduğunu mu söylüyorsun? Yani... sadece etten kemikten bir kasırga olmadığını, kasten kötülük yapabildiğini mi söylüyorsun?"
İkisi de güldü. Resmen güldüler.
"Lachlan," dedi Sloane başını iki yana sallayarak. "Çaresiz durumda olduğun ve sana acıdığım için buna yanıt vereceğim."
"Teşekkürler..."
"Lark Montague'nun sadece 'intikamcı bir yanı' yoktur. Lark intikam fikrini alır, ışıl ışıl bir intikam geçit törenine dönüştürür."
***
"Lark hiçbir zaman Covaci soy ismini almadı," dedi Ethel alçak ve yumuşak bir sesle. "Babası Sam'in o parçasını asla geride bırakmayacağını söylerdi. Ama bunu yaptı. Senin için."
Lachlan'ın dikiz aynasından beni izlediğini hissedebiliyordum. Ama gözlerine bakamıyordum.
"Karın az önce ailesinin kalbini kırdı," dedi Ethel. "Bunu senin hayatını kurtarmak için yaptı.
***
O gün Lachlan farklıydı. Sanki gözlerinde hem kalp kırıklığı hem de umut vardı.
Bana doğru bir adım attı. Kıpırdamadım. "Tanışdığımız gece," dedi pişmanlık dolu bir sesle. "Yaptıklarım, sana b*k gibi davranmam, seni bagaja tıkmam... Bunlar yanlıştı. Özür dilerim, Lark. Yaptığım şeyin... acımasızca olduğunu biliyorum. Keşke geri alabilseydim. Keşke pek çok şeyi geri alabilseydim. Ama alamam... Sana sadece üzgün olduğumu söyleyebilirim ve beni affetmeni istemeyeceğim."
Omuzlarımı dikleştirip çenemi kaldırdım. "Şu garip affetme kıamı dışında düzgün bir özür sayılır bu."
"Senden beni affetmeni istemeyeceğim çünkü bunu hak etmek istiyorum."
***
"Nasıl ya da ne kadar sürmesi gerekiyorsa sürsün, bunun gurur duyacağın bir evlilik olmasını sağlayacağım. Pişman olacağın bir şeye dönüşmesini istemiyorum."
***
Asla aşık olmak istememiştin çünkü kaybedildiği takdirde elden ayaktan düşüren etkisine maruz kalmaktan korkmuştum. Bu yüzden bunu içime gömmüştüm. Aşka aç yaşamıştım. Hayatıma sokmamak için elimden geleni yapmıştım. Ama Lark bütün savunmalarımı yıkmış, hayatıma bir süpernova gibi girmişti.
***
Bu adamın en karanlık zamanlarımda yanımda olacağını anlamıştım. Ona izin verdiğim takdirde, aydınlıkta da yanımda olacaktı.
***
"Seni lanet kasırga. Bunu. Bana. Bir daha. Asla. Yapma," dedi çenesini sıkarak. Kirpiklerinin arasından akan bir damla gözyaşı yanağından aşağı süzüldü.
"Bir psikopat tarafından kaçırılmayı mı diyorsun? Bunu tekrarlamayı planlamıyorum, Batman," diye fısıldadım cılız bir gülümsemeyle.
Lachlan başını salladı. "Hayır. Beni seni seçecek durumda bırakma demek istemiştim." Duygularını kontrol etmeye çalıştığı haldr bunu yapmakta benim kadar zorlanıyordu. "İnanılmaz cesurcu. Ama sen her şeyimsin Lark. Bunu sensiz yapamam."
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder
Kitap ya da yazı hakkındaki görüşünüzü bizimle paylaşın